Tento Den Bolhoed

Beste kunstena(a)r(es), creatieve geest,
Ik ontmoette jou ooit in een galerij, op een kunstmarkt, ’t Gentsche Montmartre of op een tentoonstelling.
Ik ben nog steeds op zoek naar professionele en amateur kunstenaars die willen deelnemen aan de maandelijkse tentoonstellingen in muziek- & galerijcafé ‘Den Bolhoed’.
Tot hiertoe kon ik op veel enthousiasme rekenen.
Voor wie het project nog niet kent, hierbij nog wat praktische info:
Muziek- & galerijcafé ’Den Bolhoed’ ligt in het centrum van Kaprijke aan de rand van Vlaanderens mooiste plein.
Het project geeft kunstenaars de kans om hun werk aan een ruim publiek te tonen en probeert zo de stap naar kunst en cultuur te verkleinen.
Wat bieden wij u? … Een forum voor uw werk.
Wij zorgen voor een gezellig ‘kader’ waarin uw werk tentoon gesteld wordt.
Een officieel openingsmoment (met een hapje, een drankje en een streepje muziek) en een ‘nieuw’ publiek voor uw werk.
Voor dit tentoonstellingsseizoen zoeken we nog naar enkele kunstenaars voor de volgende periodes :
- van woensdag 17 december tot en met zondag 18 januari
- van woensdag 21 januari tot en met zondag 22 februari
- van woensdag 22 april tot en met zondag 24 mei
- van woensdag 27 mei tot en met zondag 28 juni
Heeft u interesse, een voorstel of wenst u meer info …
Laat iets weten op denbolhoed@yahoo.com
Of kom eens langs in ‘Den Bolhoed’, Plein 19, 9970 Kaprijke.
Open van woensdag t.e.m. zondag vanaf 11h (maandag en dinsdag gesloten).
Vriendelijke groeten,
bArt Bolhoed
P.S. U mag deze mail natuurlijk doorsturen naar andere geïnteresseerde collega-kunstenaars …

Beeldhouwer Frans Heirbaut wint prijs Ernest Albert

Beeldhouwer Frans Heirbaut heeft met zijn beeld van Jan Hoet in Mechelen de tweejaarlijkse nationale Prijs Erkenning van Verdienste Ernest Albert 2008 gewonnen. Die prijs wordt elke twee jaar afwisselend uitgereikt aan een kunstenaar in de disciplines beeldhouwkunst, vrije grafiek en schilderkunst.

Juryleden Bart Eyckermans, Hélène Jacubowitz, Willy Meysmans, Wilfried Pas, Felix Roulin, Mariette Teugels en Paul Van Gysegem kozen afgelopen zaterdag het beeld van Frans Heirbaut uit Sinaai als laureaat. De jury prees het werk van Heirbaut om zijn "portretkunst", die volgens de jury in de vergeethoek is geraakt. De origine van het materiaal, een houten balk, is nog duidelijk te zien in het werk, waaruit het portret van Jan Hoet als het ware verrijst, klonk het in het juryverslag. (TIP)
Bron Knack 20/11/2008

Kunst verbroedert. Kunst brengt samen.

Hewler, 17 november 2008 (Rudaw/INTERVIEW) Kunst verbroedert. Kunst brengt samen. Het krachtigste wapen op de wereld is kunst, volgens de regionale overheid in het zuiden van Koerdistan (Irak). De zogenoemde KRG (Kurdistan Regional Government) is sinds 1991 semi-autonoom over een groot deel van dit stuk Koerdistan. Het heeft een eigen regering, een eigen parlement en zelfs een eigen president. Van de vele verschillende ministeries die de KRG ook kent vond Rudaw het het meest interessant u eens kennis te laten maken met het ministerie voor Cultuur. Minister Falakkadin Kakeyi, intellectueel, journalist en historicus beantwoordde onze brandende vragen.

Door Sidar Bengin Epozdemir

Het interview komt in een tijd waar onduidelijkheid is over de positie van minister Kakeyi. Volgens de laatste berichten zou de minister nog altijd willen aftreden, maar de komende dagen zullen uitwijzen waarom er tegenstrijdige berichtgevingen zijn.

Belangrijkste wapen kunst

Bedankt voor uw tijd. De eerste vraag: waarom een ministerie voor kunst en cultuur? En waarom is de Koerdische benaming ‘ministerie voor Intellectualiteit’?

Met de benaming zijn we een tijdje al bezig. Inderdaad, ministerie voor Cultuur past misschien beter bij onze benaming. Maar als ik in het algemeen zou moeten zeggen waar we ons mee bezighouden is dat kunst, literatuur, taal en –tot op zekere hoogte- journalistiek. Maar kunst is voor ons ontzettend belangrijk. De Koerden beleven sinds jaar en dag al revoluties. De gewapende strijd is er altijd geweest. Sinds het jaar 1180 al. Op dit moment is de situatie in Koerdistan zo dat een deel ervan, het zuiden, een beetje vrij is. Ik zeg ‘een beetje’, omdat er nog steeds problemen zijn. Wij geloven dat voor dit tijdperk voor de Koerden het belangrijkste wapen kunst is. Of het nu muziek is, theater, film of de schilderkunst.

Dus u presenteert ook de kunst en cultuur van over de grens. Van Koerden die in Turkije, Iran en Syrië leven?

Van Koerden in het algemeen inderdaad. Laten we nu eens muziek nemen. Recentelijk was er een festival in Finland waar we bij aanwezig waren met een Koerdisch orkest uit Oost-Koerdistan, een muziekgroep uit Noord-Koerdistan en een zanger uit het zuiden. Met andere woorden proberen we inderdaad alle delen van Koerdistan te vertegenwoordigen in het presenteren van onze cultuur.

Hebben we het goed als we zeggen dat uw ministerie gelooft dat het presenteren van kunst en cultuur de beste manier is om de Koerden met de wereld te doen kennismaken?

Jazeker. Festivals, tentoonstellingen. Ons wapen, tegen terreur, tegen geweld, tegen alle vijanden van Koerdistan is kunst. Kunst is het wapen van dit volk wat al honderden jaren geen eigen staat heeft. Wat was totnutoe al die jaren onze eigen staat? Het was onze taal, het was onze folklore, onze klederdracht, onze muziek en Newroz [Het Koerdische nieuwjaar dat op 21 maart gevierd wordt]. Dit was onze eigen staat, onze eigen cultuur. Cultuur en kunst is ons belangrijkste goed.

Veel mensen hebben kritiek op de hoeveelheid geld die uw ministerie uitbesteed aan festivals en dergelijke activiteiten.

Dat zijn critici die de waarde van de portefeuille van ons ministerie onderschatten. Recentelijk was er een festival ter ere van de grote Koerdische dichter Cegerxwin. Inderdaad, we hebben daar 900 duizend dollar aan besteed en dit is een groot bedrag voor iemand die niet weet waar dat geld naar toe is gegaan. We zijn ook niet in staat overal aan iedereen te vertellen over de kosten en moeite die bijvoorbeeld het maken van een documentaire over het leven van Cegerxwin met zich mee bracht. Noch zijn wij dat met betrekking tot zalen die we hebben moeten afhuren, de boeken van Cegerxwin die we zowel in Arabische letterschrift als in Latijns letterschrift hebben gedrukt of de 400 intellectuelen die we hebben uitgenodigd uit alle delen van Koerdistan. Dit is allemaal belangrijk, maar kost ook geld.

Cultureel festival wordt nationaal congres

Maar dat zijn inderdaad wel een hele hoop intellectuelen, waarom?

Dat zal ik uitleggen. Ja, inderdaad, dit festival was ter ere van Cegerxwin, ter ere van zijn werk. Het werd besproken, de verschillende deelnemers debatteerden over zijn erfenis. Maar wat belangrijker was misschien: de politieke situatie in geheel Koerdistan kwam ook aan bod. Want de mogelijkheden om je cultuur te beleven als Koerd zijnde is verbonden aan de eventuele vrijheden die je wel of niet hebt. Met andere woorden, wat begon als het festival ter ere van Cegerxwin werd uitgebreid en werd ook de ideale gelegenheid voor een nationaal congres voor drie dagen lang. Maar helaas onderschatten de critici de waarde hiervan. Critici hebben het recht alles in de gaten te houden en hun werk te doen, maar laat ze eerst zichzelf goed op de hoogte stellen van waar het geld naar toe is gegaan en waar niet. Ik zeg niet dat er fouten zijn gemaakt, dat er minpunten zijn. Maar de festivals zijn van grote waarde voor ons werk hier.

Dezelfde critici beweren ook dat de regering te ‘gastvrij’ is en gasten zoals deelnemers en/of sprekers bij festivals van alle gemakken voorziet en alle kosten op zich neemt.

Het klopt dat we bij dergelijke festivals veel gasten krijgen. In het verleden hadden we er moeite mee grenzen te stellen, omdat dit voor ons schaamtevol was. De Koerd is gastvrij en hoort niet nadat het werk af is de gast de deur te wijzen. Maar op een gegeven moment ging het tever. Nu hebben we principes gesteld. We heten onze gasten welkom, we behandelen ze ook als gasten, maar we vertellen ze aan het begin al bijvoorbeeld: “U bent hier voor vier dagen. Voor die periode bent u onze gast. Daarna moet u zelf in de kosten voorzien.” En dit is ook buitengewoon normaal. Ik ben totnutoe misschien wel meer dan honderd keer naar het buitenland gegaan voor conferenties, bijeenkomsten en festivals. Drink je in het westen een glaasje meer dan normaal, dan wordt dat ook gewoon in rekening gebracht.

Dit heeft dan misschien te maken met gewenning? Het is nog niet zo lang dat Koerden het voor het zeggen hebben in uw regio.

Gewenning aan de nieuwe situatie inderdaad. Het budget waarmee we werken is niet ons geld, niet mijn geld: het is het geld van het volk. We moeten ons hier bewust van zijn bij alles wat we doen.

“Nieuwe wet beschermt journalisten juist”

Al een geruime tijd wordt er in Koerdistan gediscussieerd over de nieuwe wet op de journalistiek. Het regionale parlement heeft deze omstreden wet aangenomen, maar president Barzani heeft het voorstel teruggestuurd, vanwege journalisten die ontevreden waren over de nieuwe wetgeving. [Inmiddels is de wet van kracht.]Wat brengt deze nieuwe wetgeving de gemiddelde journalist in Zuid-Koerdistan?

Sinds 1992 hebben we al het idee een wet op de journalistiek tot stand te brengen. We stelden het project samen met de journalistieke vakbonden voor aan de president en die gaf groen licht voor een wetsvoorstel. Hierna hebben we er drie dagen over gesproken in het parlement. Ik was daar als verantwoordelijke minister bij aanwezig. Er waren een aantal bepalingen waar men het niet over eens was. Eén daarvan was een artikel dat het verbood journalisten te arresteren. Ze zouden enkel vervolgd kunnen worden via de burgerlijke rechter. Een andere bepaling die discutabel was er een over ethiek. Journalisten zouden godsdiensten moeten respecteren en hun werk niet op dusdanige manier doen dat de nationale veiligheid in gevaar komt. Maar er is onduidelijkheid over hoeveel deze bepaling de vrijheid van meningsuiting zou beperken.

Nota van de beheerder

Hallo iedereen
Tijdens het veranderen van de lay-out liep een en ander verkeerd. Daarom is het mogelijk dat het artikel over Koons in Versaille in zijn onverbeterde versie op het net kwam. Mijn excuses daarvoor.
Serge

Jeff Koons in Versailles

Meer dan een eeuw was Versailles het platform van de koningen Louis XIV, Louis XV en Louis XIV.
Het was een tomeloze smeltkroes van smaak, passie, creatie, inventiviteit en een formidabel modelaboratorium. Deze tijden zijn voorbij.
Het paleis is nu een te bewaren erfgoed, te restaureren en aan te vullen met de vele collecties van meubelen die het franse patrimonium rijk is.
De scrupuleuze behoefte om dit paleis te restaureren en in ere te houden mag desondanks niet betekenen dat het een verzameling wordt van mooie maar dode replieken. In tegendeel moet Versailles moet een levend hedendaags centrum voor cultuur blijven.
“Versailles Off”, welke in deze geest ontstond, wil met deze formule jaarlijks de ruimtes ter beschikking stellen om kunstenaars uit de hele wereld hun werken te laten tentoon stellen.
De keuze van deze eerste tentoonstelling viel op de Amerikaanse kunstenaar met wereldreputatie “ Jeff Koons.
Het werk van Koons Gaat heel diep, zelfs al lijkt het soms grappig.
Het is toegankelijk en tegelijk diep geworteld in een scherpe radicale kritische geest, wellicht juist omdat Jeff Koons een zeer lucide kunstenaar is.
Als een hedendaags kunstenaar heden –en morgen anderen- worden uitgenodigd om zijn werk te meten met de verblijven van de Franse koningen, is dit niet toevallig. Het is een optimistische daad die getuigt van de onuitputtelijke jeugdige en onuitputtelijke vruchtbaarheid van deze vertrekken, galerijen, salons, bosjes, bekkens en perspectieven die Versailles maken.

[COUR ROYALE BALLOON FLOWEI (YELLOW)]

1995-2000 - Acier inoxydable / Stainless steel Collection ARTIS

Oorspronkelijk verbond de Koninklijke koer de twee paviljoenen van Louis XIII: de gemeenschappelijke en de stallen. Onder het “Ancien Regime” was de Koninklijke koer afgescheiden door een tweede afsluiting die werd vernietigd tijdens de Revolutie. Deze afsluiting welke vandaag gerestaureerd is, scheidde de vertrekken van de “afhankelijken” en benadrukte de hiërarchie tussen diegenen die per koets het paleis mochten betreden en het voetvolk.

De “Balloon”sculpturen zijn bestudeerd om het optimisme van het leven en de wil om te overleven aan te moedigen, aldus Jeff Koons.

[SALON D'HERCULE BALLOON DOG (MAGENTA) ]

1994-2000 - Acier inoxydable / Stainless steel François Pinault Foundation

Het eerste salon in de suite, het Hercules Salon, was het laatste salon gecreëerd op het einde van de heerschappij van Louis XIV. Het schilderij op het plafond is van de hand van François Lemoine en toont de Apotheose van Hercules, die illustreert dat de deugd de mens boven zichzelf verheft.

Het is een zeer optimistisch stuk; het lijkt op de ballon die de clown maakt op een verjaardagfeestje. Tegelijkertijd is het een Trojaans paard. Het draagt meerdere zaken in zich, zoals de sexuele uitstraling van het stuk.J.K.

[SALON DE L'ABONDANCE RABBIT]

1986 – Roestvrij /privé collectie

Op de soirees was het “salon de l'Abondance” de plaats waar verfrissingen werden genoten en waar koffie, wijnen en likeuren beschikbaar waren . Het was ook de antichambre waar Louis XIV zijn curiosa en rariteiten bijhield . De Koning kon zijn gasten van zilveren vazen, edelstenen en medailles laten genieten die de inspiratie leverden voor de inrichting van de boog.

Ik ben erg opgewonden over “Rabbit” in het salon. Toen ik “Rabbit “ heb gemaakt, heb ik geprobeerd om een verbinding en een verwijzing naar mijn geschiedenis te maken. Van het werken met kant-en-klare objecten, die teruggaat tot de opblaasbare objecten die ik maakte in de jaren 1970. J.K.

[SALON DE VÉNUS- MICHAEL JACKSON AND BUBBLES]

1988 – Porcelijn Astrup Fearnley Collection, Oslo

Dit salon is vernoemd naar een planeet, een thema dat gekoppeld is aan de zonne-mythe die alle decors inspireerden in Versailles, in de jaren rond 1670. Hier is Venus vertegenwoordigd op het plafond, als godin van de liefde.

Ik heb mij altijd gerealiseerd dat Michael Jackson een tragische figuur was. Toen ik Michael Jackson en Bubbles toonde in 1988, had ik een Christus-achtige figuur in gedachte. Ik wilde dat mijn werken, mensen zouden helpen met een open geest om in zichzelf te vertrouwen en hun eigen culturele geschiedenis te omhelzen. J.K.

[SALONS DE DIANE-USHERING IN BANALITY]

1988 - Bois polychrome / Polychrome Wood -Collection privée


Het "Salon Diane" diende als vestibule in het"Grand appartement" en in de tijd van Louis XIV,‘s avonds als biljartkamer. Twee podiums waren gereserveerd voor de vrouwen die applaudisseerden voor de goede shots van de koning,die erg goed was in dit spel.

De jongen achteraan, dat ben ik. Dit werk symboliseert dat mensen hun eigen culturele geschiedenis accepteren. In het leven, moeten mensen zich zeker voelen in hun eigen verlangens. J.K.

[SALON DE MARS-LOBSTER]

2003 - Aluminium polychrome / Polychromed aluminium. Collection of Michael & SI Schwartz

Mars is een planeet maar ook god van de oorlog. De keuze van dit militaire thema die de complete decoratie inspireerde,kwam omdat deze vertrekken oorspronkelijk waren voorbehouden voor de wachten van de parade. De zaal werd later gebruikt voor zang en dans op de vele soirees. In het midden van het plafond, heeft Claude Audran, Mars geschilderd in een strijdwagen voortgetrokken door wolven.

"Lobster"verwijst naar Dali’s Kreeft Telefoon, en naar Duchamp’s LHOOQ, waar hij de Monalisa een snor geeft. J.K.

[SALON D’APPOLON-SELF PORTRET]

1991 - Marmer. Collectie Pinchuk Art Cent re, courtesy of the Gagosian Gallery

Het "Salon d’Apollon", gewijd aan de god van de zon, god van de Kunsten en de Vrede, met wie Louis XIV zichzelf identificeerde, was de meest luxueuze van alle. Dit is nog steeds merkbaar in het decor die het plafond siert.waar-alle schilderijen, centrale composities, panelen en hoekstukken-in glorieuze kleuren verwerkt zijn en de sculpturen rijkelijk verguld.

Mijn kunst en mijn leven zijn één. Ik heb alles wat nodig is om te doen wat ik wil. Ik heb een platform, en ik vestig de aandacht en mijn stem word gehoord .J.K.

[SALON DE MERCURE LOUIS XIV ]

1986-Roestvrij staal/The Dakis joannou Collection, Athene

Oorspronkelijk was het “Salon Mercure” het paradepaardje van “le Grand Appartement” waar zijn naam «chambre du lit»,al snel vergeten werd toen het bed al spoedig werd ingeruild om speeltafels te instaleren. Tot in 1689, datum waarop Louis XIV zou besluiten deze speeltafels te laten smelten om zijn oorlog tegen de Liga van Augsburg te financieren, versierden tafels,spiegels, haardijzers en kroonluchters van massief zilver de muren, plafonds en een open haard.

Als men kunst in de handen van de monarch geeft, zal de kunst zijn ego reflecteren en decoratief worden. Als men kunst in handen geeft van het volk, zal de kunst een meer populair ego uitstralen en decoratief worden. Als men kunst in de handen van Jeff Koons geeft zal het zijn ego uitstralen en decoratief worden. J.K.

[SALON DE LA GUERRE BEAR AND POLICEMAN]

1988 - Hout polychrome I -Kunstmuseum Wolfsburg


Vanaf 1678 begint Mansart met de constructie van het «Salon de la Guerre ». de decoratie, voltooid in 1686 door Le Brun, verheerlijkt de militaire overwinningen die zouden leiden tot de Vrede van de Nijmegen. De marmeren- met panelen beklede muren- kenmerken zes vergulde bronstrofeeën en wapens.

In «Bear and Policeman »,wordt een man in seksueel speelgoed veranderd om de banaliteit te tonen dat de eerste de beste persoon misbruik kan maken van zijn macht. J.K.

[GALERIE DES GLACES MOON (LIGHT BLUE)]

1995-2000 – Roestvrij staal François Pinault Foundation


Na de overwinning op de drie verenigde machten,Duitsland, Spanje en Nederland, voorgesteld in het salon van de Oorlog, verheerlijkt deze galerij, met zijn drieënzeventig meters het politieke, economische en artistieke succes van Frankrijk. De dertig samenstellingen van het gewelf dat door Brun worden geschilderd, verduidelijken de roemrijke geschiedenis van Louis XIV tijdens de achttien eerste jaren van zijn persoonlijke regering, van 1661 tot aan de vrede van Nijmegen. Door hun afmetingen en door hun aantal, de drie honderd Zevenenvijftig spiegels die de zeventien bogen sieren tegenover de vensters, tonen aan dat de nieuwe Franse spiegelfabrieken in staat zijn om zich met Venetië te meten, die tot hiertoe hiervan het monopolie bezat. Spiegels getuigden toen van een zeer grote luxe. De reizige pilaren van marmer ondersteunen de koepels van vergulde bogen van een nieuw model:„L’ordre Français“; gecreëerd door Brun op verzoek van Colbert, zij presenteren nationale emblemen; een Fleur de Lys met daarachter een koninklijke zon tussen twee Franse hanen.

Moon is een zeer grote sculptuur, zij is hemels. Het is fantastisch om in het paleis van de Zonnekoning de maan te bemerken die loodrecht op de hoofdlijn van deze galerij wordt geplaatst. Ik heb de maan altijd als een symbool gezien met een vrouwelijk reflecterende uitstraling. J.K.

[SALON DE LA PAIX PINK PANTHER]

1988 - Porcelijn -The Stephanie & Peter Brant Foundation, Greenwich, Connecticut

“Le salon de la Paix »vertegenwoordigt het zelfde decor met marmeren gebeitelde en bronzen vergulde wapenpanelen als het « salon de la Guerre » waarvan het zijn symmetrie is. Le Brun heeft de koepel echter versierd met de weldaden van Frankrijk aan de rest van Europa.

Pink Panther weerspiegelt de kunst van porselein en het vergulden wat Versailles juist gevierd maakt, maar ook zijn sensualiteit en een betekenis van overdreven vrijheid. J.K.


[CHAMBRE DE LA REINE LARGE VASE OF FLOWERS]

1991 - Hout polychrome Collection Ludwig, Ludwig Forum für Internationale Kunst.

Deze kamer is de belangrijkste van het gebouw. De koningin sliep er,vaak met de koning. 's Ochtends, ontving zij er tijdens en na haar toilet,een moment dat ook in de etikette van de koning was ingelast.Het is hier dat de bevallingen in publiek plaats vonden: negentien „Kinderen van Frankrijk“ zijn hier geboren.

Ik heb altijd van bloemen gehouden. Sinds mijn eerste kunstlessen als kind.Het idee dat een bloem zichzelf tentoonstelt houdt niet op met mij te verleiden. Zijzelf houdt niet op met te verleiden. De toeschouwer wordt altijd bekoord door een bloem. J.K.

[SALON DES NOBLES JIM BEAM - J.B. TURNER TRAIN ]

1986 – Roestvrij staal en bourbon. The Dakis Joannou Collection.


Antichambre onder de koningin Marie Thérèse. Het is in deze zaal dat Marie Leszczinska haar plechtige zittingen toekende. Zij hield er eveneens haar cirkel, zoals men deze tijd van gesprek met de dames van het Hof geregeld noemde.

Dit is een afgietsel van een plastieken en porseleinen herinneringskaraf die bestaat uit een stoomlocomotief met zes wagons, elk gevuld met één vijfde bourbon (een soort van whiskey). De bourbon is de ziel en de belasting-zegel is als de verbinding met de ziel. Het creëren van iets die u wenst. J.K.

[ANTICHAMBRE OU GRAND COUVERT -NEW HOOVER CONVERTIBLES, GREEN, GREEN, RED, NEW HOOVER DELUXE SHAMPOO POLISHERS, NEW SHELTON WET/ DRY 5-GALLON, DISPLACED TRIPLE DECKER]

1981-1987 – Zes huishoudtoestellen, Plexiglas, néons fluorescent licht. FRAC-Collection Aquitaine, Bordeaux
Het is in deze antichambre van de koningin dat de openbare maaltijden werden gehouden. Het weelderige ritueel trok veel mensen. Alleen de Koninklijke Familie kon plaatsnemen aan tafel en voor hen zaten, de hertoginnen, prinsessen of eigenaars van grote toeleveringsbedrijven met het privilege van een krukje, met daarachter , staande, de andere dames en mensen die, door hun rang of met toestemming van de deurwaarders, mochten binnenkomen.

Ik was geïnteresseerd door de psychologische impact van de vernieuwing en de ontsterfelijkheid, van de gestaltpsychologie welke ontstaat als men een levenloos voorwerp - een aspirator - in deze positie plaatst. J.K.


[SALLE DES GARDES CHAINLINK]

2003 – Gegalvaniseerd staal, aluminium . François Pinault Foundation
De zaal van de Wachter van de Koningin is het enige stuk in de suite waarvan de versiering van de zeventiende eeuw werd behouden. Het is daarom dat men hier de oorspronkelijke en kenmerkende lambrizeringen van marmer en schilderijen uit de eerste periode van het gebouw nog ziet, die daar geplaatst werden in 1680 en afkomstig van het oude salon van Jupiter, welke nadien het salon van de Oorlog werd.

Chainlink behoort tot de reeks „Popeye“, die omstreeks 2003 wordt verwezenlijkt. Ik werkte met goedkoop opblaasbaar speelgoed. Ik hou van objecten gevuld met lucht wegens hun antropomorphe eigenschap. Elke keer men inademt staat een beetje een symbool voor het leven, en elke keer men uitademt, een symbool van dood. Zolang dit speelgoed overleefd, zijn zij een symbool voor leven en optimisme. J.K.

[ESCALIER DE LA REINE HANGING HEART (RED/GOLD)]

1994-2006 – Roestvrij staal/Collection ARTIS

Deze trap was het meest bezocht door het Hof want hij leidde tegelijkertijd tot het appartement van de Koning, naar het Grote Appartement van de Koningin en, onder Louis XIV, naar het appartement van Mevrouw van Maintenon die de Koning in het geheim na de dood van de koningin Marie Thérèse trouwde.

Hanging Heart symboliseert de warmte en vertaald een gevoel van menselijkheid en liefde. J.K.


[ORANGERIE SPLIT-ROCKER]


2000 – Roestvrij staal, aarde, geotextiel, irrigatie systeem, natuurlijke bloeiende planten Collection ARTIS
Gebouwd door Jules Hardouin-Mansart tussen 1684 en 1686. De oranjerie bestaat uit een overwelfde centrale galerij van 155 meter lang die door twee zijgalerijen onder de trappen “les Cent-Marches” worden verlengd. Het parterre van de oranjerie strekt zich uit over drie hectaren; onder Louis XIV werd zij van enkele beeldhouwwerken voorzien die vandaag te zien zijn aan het museum van het Louvre.

Als Split-Rocker me net zoveel bevalt; is het door zijn architecturale kant. Ik heb altijd van pretparken gehouden. Ik was altijd aangetrokken door grote structuren van staal die rollen en op en neer dwarrelen, slechts ondersteund door een echt minimale architectuur. Split-Rocker kunnen hier presenteren, in Versailles, is een zuivere en eenvoudige droom.
Dit is een werk dat had kunnen ontstaan in de verbeeldingskracht van Louis XlV. J.K.

Moving wives

vult de Gentse Bloemekenswijk met vrouwenportretten. Vanaf november zullen de eerste vrouwenprotretten in het straatbeeld opduiken: bij de bakker en de beenhouwer, bij de buurman, aan ramen in de Fuchsiastraat en de Maïsstraat, in de kerk en de bibliotheek... De 'kunstige vrouwen' verhuizen zes maanden lang van huis naar huis, van uitstalraam naar uitstalraam, en gaandeweg komen er telkens portretten bij. en tegen april zal niemand er nog naast kunnen kijken. op 7 november ging Moving Wives officieel van start Schepen Lieven Decaluwe het startschot. De eerste werken werden opgehangen aan de ramen van het Buurtcentrum. Van hieruit begint de route zich te verspreiden. De Valse Teefjes zorgden op hun eigen flamboyante manier voor muzikale ambiance. .
	moving-wives.be valies: Marina Vidal			Deelnemen Natuurlijk mag iedereen meedoen en portretten maken, zowel de kunstenaars uit de wijk als daarbuiten, en alle inwoners van de wijk, iedereen is immers een beetje kunstenaar. Twee regels Er zijn slechts twee regels: 1. het werk is 50 cm breed en 60 cm hoog, kader inbegrepen. De Nieuwe Vaart zal dragers en kaders ter beschikking stellen. 2. het werk is een hommage aan een bestaande vrouw uit de Bloemekenswijk, of een vrouw die op de één of andere manier een band heeft met deze wijk. Het hoeft geen schilderij of tekening te zijn, allles mag: foto's, fotocopies, halfrelief, assemblages, teksten, ... waar uw fantasie en creativiteti u ook mag brengen. De Kunst-Bloem zal in dit kader workshops inrichten. Wie al aan de slag wil, kan met Trui Gysseling contact opnemen: website : www.moving-wives.be

Brussel een Art Nouveau wandeling

Tussen 1890 en 1910 was een aantal architecten in Brussel op zoek naar een
nieuwe stijl. In een explosie van creativiteit ontstond de art nouveau met z'n sierlijke en weelderige vormen. Honderd jaar later is Brussel nog steeds een zwierige stad.

Uitgerekend in de stad waar Karl Marx in 1847 zijn Communistisch Manifest had geschreven en hij de arbeiders opriep tot actie tegen het kapitalisme, vond eind negentiende eeuw een omwenteling van een geheel andere orde plaats. De ware revolutionairen in België waren uiteindelijk de architecten. Met het kapitaal van de rijken ontwikkelden zij de hoofdstad in ras tempo tot wat de Vlaamse architect Renaat Braam later zou bestempelen als "de mooiste stad van het lelijkste land ter wereld".  

Gevelwedstrijden
Net als bij echte revoluties was de tijd er rijp voor. De bevolking groeide, de komst van de elektrische tram en de auto maakte de buitenwijken beter bereikbaar. Bovendien was de gegoede burgerij ontvankelijk voor nieuwe stromingen in kunsten en ambachten en verlangde ze naar een andere woonomgeving, passend bij haar status die ze graag wilde showen.

Gevelwedstrijden zetten architecten ertoe aan om de stad mooier te maken. Verleid door het grote geld en de unieke kansen tot stadsvernieuwing, braken zij met de stijlen uit het verleden en overtroefden ze elkaar in originaliteit en durf. 'Kunst in de straat', zo luidde hun motto. Geheel nieuwe wijken werden aangelegd. Langs statige lanen verrezen stijlvolle panden. In de revolutionaire ontwerpen verschenen open ruimtes, vloeiende lijnen en veel licht, en voor het eerst werden er industriële bouwmaterialen zoals gietijzer en glas toegepast.

Rijke versieringen in het smeed- en houtwerk, de mozaïeken en muurschilderingen en een nieuw meubeldesign zorgden voor een sfeer van comfort, gezelligheid en harmonie. Maar ook van verleiding en mysterie, wat beantwoordde aan de toenmalige belangstelling voor het exotische. Zo werden de huizen van de art nouveau – die men misschien beter de huizen van de nouveaux riches (nieuwe rijken) zou kunnen noemen – complete kunstwerken.

Exotische vormen
Dat was precies wat architect Victor Horta (1861-1947) voor ogen had. Brussel heeft zijn mooiste gebouwen aan hem te danken en hij verwierf er internationale faam mee. Zijn eerste belangrijke bouwwerk – en het eerste art nouveau-huis ter wereld – was het herenhuis dat hij in 1893 ontwierp voor zijn vriend, professor Emile Tassel. Horta oogstte er meteen zo'n succes mee dat nieuwe opdrachtgevers bij hem in de rij stonden. Schitterende voorbeelden van zijn kunnen, zijn het Autriquehuis (voor zijn vriend Eugène Autrique), het Hotel van Eetvelde (voor de secretaris-generaal van Congo) en het Hotel Solvay (voor Armand Solvay, de oudste zoon van de beroemde uitvinder van de soda). Maar een van de mooiste en best bewaarde art nouveau-huizen van de Benelux ontwierp hij voor zichzelf. Inclusief prachtige wintertuin staat zijn woonhuis – tegenwoordig Hortamuseum – nu zelfs op de werelderfgoedlijst van Unesco.

Horta en andere art nouveau-adepten vonden dat de bewoners niet alleen een schitterende façade verdienden, maar zich ook binnen hun huizen prettig moesten voelen. In zijn ontwerpen stoeide Horta met niveauverschillen, bel-etages en trappenhuizen met kronkelende traphekken, glas-in-loodramen en glazen koepels. Op alle verdiepingen stroomde het licht naar binnen. Zo ontstond in de woningen een tot dan toe ongekend ruimtegevoel. Bloemen waren een geliefd motief en verschenen in de meest exotische vormen op bronzen luchters en tapijtdessins, serviesgoed, vazen en juwelen. Zelfs als er geen geld was om een huis volledig in de nieuwe stijl op te trekken, werden er kleine details in verwerkt: een deurklink, een voetschraper, een sgraffito-decoratie (sgraffito is een speciale schraaptechniek die toegepast werd op muren en aardewerk). De ambachten floreerden…

Perfectionist
Wie in een echte Horta wilde wonen, moest niet alleen over veel geld, maar vooral over geduld beschikken. Horta was namelijk niet alleen de beroemdste en duurste architect van België, maar ook de langzaamste en hij maakte het zichzelf, zijn medewerkers en opdrachtgevers niet makkelijk. Zelfs al werkte hij dagelijks zo'n twintig uur in zijn studio, vaak aan tientallen projecten tegelijk, tussen tekentafel en eindproduct konden wel tien jaren liggen. Horta was nu eenmaal een perfectionist en bemoeide zich met het kleinste detail. Zelfs scharnieren ontwierp hij bij voorkeur zelf en van elke ruimte, elk meubel en deurbeslag werden modellen gemaakt die steeds weer werden veranderd. Dan pas werden zij met de hand uit kostbare materialen vervaardigd. Toen Victor Horta aan het eind van zijn loopbaan door koning Leopold II in de adelstand verheven werd, liet hij een schildpad in zijn wapen zetten. Wat niet alleen verwees naar zijn werktempo, maar tevens naar zijn onverzettelijkheid.

Naast zijn prachtige burgerwoningen ontwierp Victor Horta ook winkels en gebouwen, die inmiddels in het collectieve geheugen van de Brusselaars verankerd zijn. Zoals het Belgisch Centrum van het Beeldverhaal en het Paleis voor Schone Kunsten Bozar. Maar ook andere talentvolle architecten bedachten in hun art nouveau-euforie schitterende huizen en gebouwen. Gustave Strauven (een leerling van Horta) ontwierp voor de schilder Georges de Saint-Cyr de flamboyante gevel van zijn slechts vier meter brede huis. Paul Saintenoy stond aan de basis van het volledig in glas en ijzer opgetrokken Muziekinstrumentenmuseum. Oorspronkelijk was het een filiaal van het Parijse warenhuis Old England; door de enorme glasramen konden de elegante dames van de burgerij hun stoffen kiezen bij daglicht. En Henri Jacobs liet de stad unieke scholen na, met ruime door glazen koepels overdekte speelplaatsen en aula's, opengewerkte balustrades en gietijzeren galerijen.

Goed huwelijk
Toch kreeg men al snel genoeg van de kronkels en slingers van de zogenoemde 'spaghettistijl', die stilaan werd verdrongen door de strakke en eenvoudige geometrische vormgeving van de art deco. Sommige architecten combineerden eerst beide stijlen, wat vaak leidde tot een verrassend harmonisch geheel.

Misschien wel het meest opvallende voorbeeld van zo'n 'goed huwelijk' is het woonhuis/atelier van architect Paul Cauchie. De gevel is nog puur art nouveau met duidelijke Japanse accenten en lijkt door de sgraffiti, voorstellend de negen muzen, op een enorm affiche. Maar eenmaal binnen komen we in sobere art deco-sferen , opgesmukt door de artistieke decoraties van Pauls echtgenote Lina, die schilderes was. In de jaren '70 van de vorige eeuw was het huis bestemd voor de sloop, maar het werd gered door het echtpaar Dessicy dat de restauratie als een levenswerk op zich nam en er nog steeds woont. Een rondleiding door de bevlogen huidige heer des huizes staat dan ook gelijk aan een boeiend college in art nouveau, art deco en moderne schilderkunst.

Brussel praktisch
• Het Autriquehuis: Haachtsesteenweg 266
• Belgisch Centrum voor het Beeldverhaal: Zandstraat 20
• Paleis voor Schone Kunsten Bozar: Ravensteinstraat 23
• Muziekinstrumentenmuseum: Hofberg 2
• Hotel van Eetvelde: Palmerstonlaan 2/6
• Huis Saint-Cyr: Ambiorixplein 11
• Het Cauchiehuis: Frankenstraat 5
• Hotel Tassel: Paul-Emile Jansonstraat 6
• Hotel Solvay: Louizalaan 224
• Hortamuseum: Amerikaansestraat 25

Wandelen
De wandelkaart 'Brussel; Wervelen in art nouveau' is verkrijgbaar bij Toerisme Informatie Brussel aan de Grote Markt.

Meer informatie
Belgisch Verkeersbureau: Tel. 0900-202 01 07 (€0,45 pm) of www.belgie-toerisme.net

Bron: www.plusonline.nl